Zamiast wyrzucać: gdzie i jak oddawać oraz sprzedawać używane przedmioty

Zamiast wyrzucać – co naprawdę dzieje się z naszymi rzeczami

Kiedy kilka lat temu robiłam generalne porządki w mieszkaniu, stałam po kostki w ubraniach, zabawkach i starych sprzętach. Pierwszy odruch? „Worek, śmietnik, z głowy”. A potem trafiłam na dane o tym, że w Polsce co roku aż 1,5 mln ton materiałów nadających się do recyklingu ląduje na wysypiskach albo w spalarniach tylko dlatego, że… nie umiemy ich dobrze posegregować albo nie wiemy, gdzie je oddać. I wtedy coś mi „kliknęło”.

Od tamtej pory zamiast wyrzucać, oddaję, sprzedaję albo naprawiam. Ubrania, których już nie noszę. Sprzęty, które można odratować. Meble, które komuś jeszcze posłużą. Ten sposób myślenia porządkuje nie tylko szafę, ale też głowę – i realnie odciąża planetę.

Widzę też, że to nie jest tylko moja historia. Polski rynek second hand i recommerce rośnie jak na drożdżach. Coraz więcej osób szuka sposobu, by dać rzeczom drugie życie – z oszczędności, z troski o środowisko, ale też z potrzeby sensu: „nie chcę, żeby to po prostu wylądowało w śmieciach”.

Jak wygląda rynek rzeczy używanych w Polsce – i co z tego masz

Kiedy zaczynałam pisać o rynku rzeczy z drugiej ręki, nie spodziewałam się takich liczb. Wartość rynku second hand w Polsce sięga już około 12,3 mld zł, a prognozy mówią nawet o 25,8 mld zł w najbliższych latach. I to nie jest margines – to już solidny fragment całego rynku odzieżowego i nie tylko.

Najmocniej ciągnie w górę internet. Już teraz 72% wartości rynku to kanały online, a udział ten może dojść nawet do 80%. Sklepy stacjonarne nadal mają swoje wierne grono – generują około 3,44 mld zł, czyli mniej więcej 28% rynku, ale to platformy internetowe zmieniają zasady gry.

Królowa jest jedna: odzież. Ubrania to około 70% całego rynku rzeczy używanych. Dalej mamy odzież dziecięcą (11%), elektronikę odnawianą (9%), meble (5%) i książki oraz media (2%). Innymi słowy – w obiegu wtórnym krąży już prawie wszystko, co mamy w domu.

Warto spojrzeć na te liczby w jednym miejscu:

Zerkając w swoje notatki z rozmów z kobietami w wieku 26–45 lat, widzę wyraźnie: to one najczęściej robią zakupy z drugiej ręki – 62% w tej grupie. Wśród młodszych dorosłych (18–25 lat) ten odsetek sięga 54%. Motywacje? Głównie cena – aż 70% kupujących wskazuje ją jako decydujący argument. Ale zaraz za nią jest stan produktu (49%) i znana marka (29%).

Rynek odzieży używanej rośnie średnio o 34% rocznie. To w praktyce oznacza coś bardzo prostego: jeśli chcesz sprzedać, oddać albo zamienić swoje rzeczy, jesteś w dobrym momencie. Jest dla nich miejsce – i jest na nie popyt.

Gdzie sprzedaję rzeczy online – moje sprawdzone miejsca

Pierwszy raz wystawiłam ubranie na Vinted późnym wieczorem, z kubkiem herbaty w ręku. Rano aplikacja mrugała do mnie komunikatami: „Twoja rzecz jest w ulubionych”, „Masz nowe pytanie od kupującej”. Pomyślałam wtedy: „Okej, to naprawdę działa”.

Vinted to mój numer jeden, gdy chodzi o ubrania, buty, dodatki – w tym dziecięce. Platforma skupia około 8 mln użytkowników w Polsce i realizuje nawet 80 mln transakcji rocznie. Dzięki temu rzeczy po prostu szybciej znajdują nową właścicielkę. Jeśli coś jest w dobrym stanie i sensownie wycenione, zwykle nie leży tam miesiącami.

Kiedy chcę sprzedać nie tylko ciuchy, ale też książki, elektronikę czy rzeczy do domu, sięgam po Allegro Lokalnie. To już 7 mln użytkowników i ogromnie różnorodny katalog ogłoszeń. Tu łatwo sprzedać odnowioną elektronikę (refurbished), mikser, który wymieniłam na nowszy model, albo paczkę książek po studiach.

Do tego dochodzi Facebook Marketplace i lokalne grupy sprzedażowe. Zamieszczam tam ogłoszenia, gdy zależy mi na odbiorze osobistym – przy dużych rzeczach, jak regał czy łóżeczko dziecięce, unikam w ten sposób kombinowania z wysyłką i kosztami transportu. Często przy okazji gadam z innymi mamami i słyszę: „Szkoda wyrzucać, lepiej, żeby posłużyło dalej”.

Coraz ciekawiej wygląda też LESS.app – taka trochę wirtualna wersja modnego ciucholandu. Klimat bardziej „styl, moda, stylówki”, mniej „losowy worek ciuchów”. Świetne miejsce, jeśli lubisz ciuchy z charakterem i chcesz, żeby Twoje ubrania trafiły do kogoś, kto to doceni.

Przy elektronice wracam do Allegro, ale szukam też miejsc, które wprost specjalizują się w sprzęcie odnowionym (refurbished). To segment, który już teraz stanowi ok. 9% rynku rzeczy używanych i rośnie z roku na rok, bo coraz więcej osób zamiast kupować „fabrycznie nowe”, woli dobrze sprawdzony sprzęt z gwarancją.

⚡ PRO TIP: Średni koszyk zakupowy online w Polsce to 87 zł, a offline 134 zł. Kiedy wyceniam rzeczy, patrzę, czy nie szarżuję w stosunku do tego, ile zwykle ludzie wydają przy jednej transakcji.

Sklepy stacjonarne, ciucholandy, garażówki – gdy lubisz kontakt „na żywo”

Pamiętam dzień, kiedy pierwszy raz zaniosłam do ciucholandu dwie ogromne torby ubrań. Wyszłam z mniejszą ilością rzeczy w szafie i… z banknotami w kieszeni. Miałam wrażenie, że właśnie odzyskałam kawałek przestrzeni w domu i w głowie.

Sklepy second hand i ciucholandy odpowiadają za około 28% całego rynku rzeczy używanych. Co ciekawe, średni koszyk zakupowy offline jest tu wyższy niż w sieci – mniej oglądania na ekranie, więcej „o, to mi się przyda” podczas przeglądania wieszaków.

Jedne sklepy skupują ubrania „na wagę”, inne działają jak komisy – Twoje rzeczy wiszą na wieszakach, a Ty dostajesz pieniądze po sprzedaży. Taka forma daje więcej kontroli nad ceną, ale wymaga cierpliwości.

Są też ekstremalnie budżetowe opcje – typu „1 zł za kilogram”. Korzystam z nich wtedy, gdy naprawdę chcę mocno odchudzić szafę i zamknąć temat w jeden dzień. To nie jest miejsce na dopieszczoną stylizację, ale na szybkie pozbycie się nadmiaru, który jeszcze ktoś wykorzysta.

Do tego dochodzą garażówki, pchle targi, sąsiedzkie wymiany. Lubię klimat takich wydarzeń – ktoś przynosi sukienkę, z którą nie może się rozstać, a wychodzi z książkami i kocykiem dla psa. To też buduje coś, o czym rzadko się mówi: lokalną społeczność, w której obieg rzeczy idzie w parze z obiegiem rozmów i wsparcia.

Jak wyceniam używane rzeczy – konkretny, życiowy schemat

Najczęściej słyszę pytanie: „Joasiu, ale za ile mam to wystawić, żeby ktoś to w ogóle kupił?”. Sama też nie raz patrzyłam na swoją sukienkę z myślą: „Dla mnie bezcenna, dla kogoś…?”.

Zaczynam od tego, że patrzę na rzecz oczami kupującej. Dla niej najważniejsza będzie cena – dokładnie tak robi 70% osób kupujących z drugiej ręki. Przeglądam więc podobne oferty na platformach, patrzę, ile realnie chodzą rzeczy tego typu.

Drugi filtr to stan – aż 49% kupujących zwraca na niego uwagę. Ubranie oglądam przy dziennym świetle: czy materiał się nie wyświecił, kolory nie spłowiały, czy nie ma plam, zaciągnięć, rozciągniętych ściągaczy. Przy elektronice – czy nie ma pęknięć, rys na ekranie, luzów w gniazdach.

Jeśli widzę jakiekolwiek defekty, opisuję je uczciwie. To naprawdę oszczędza nerwów obu stronom. Z moich obserwacji wynika, że wiele kobiet jest gotowych kupić rzecz „z wadą”, jeśli to uczciwie pokazane, a cena to odzwierciedla.

Trzecia rzecz to marka. Dla 29% kupujących ma znaczenie, czy na metce widnieje znane logo. Przy ubraniach i elektronice marka potrafi podnieść cenę, ale tylko wtedy, gdy stan idzie za tym w parze.

Myślę też o sezonie. Sprzęt narciarski wystawię bliżej sezonu, nie w środku lata. Zimowe kurtki – jesienią. Letnie sukienki – wiosną. Wtedy szybciej trafiam do osób, które właśnie tego szukają.

Na koniec zadaję sobie uczciwe pytanie: „Chcę maksymalizować zysk, czy szybko odzyskać miejsce i choć część pieniędzy?”. Jeśli zależy mi na czasie, schodzę trochę z ceny i liczę na to, że przedmiot szybciej dostanie drugą szansę, zamiast miesiącami leżeć w szafie.

Co zrobić z ubraniami, elektroniką, meblami i książkami – kategoria po kategorii

Ubrania – nie zawsze do śmieci, często do naprawy lub recyklingu

Ubrania to około 70% wartości całego rynku rzeczy używanych, a odzież dziecięca to kolejne 11%. Nic dziwnego – w każdej szafie kryje się mała kopalnia potencjału.

Część rzeczy sprzedaję lub wystawiam na wymianę, ale wiele z nich przechodzi przez etap naprawy. Statystyki mówią, że z takich rozwiązań korzysta już około 60% Polek i Polaków – i wcale mnie to nie dziwi. Zaszyta dziurka, wymieniony zamek, skrócona nogawka potrafią przedłużyć życie ubrania o lata.

Jeśli coś jest naprawdę mocno zużyte, szukam opcji recyklingu tekstyliów – coraz więcej punktów je przyjmuje. Stare tkaniny mogą stać się np. materiałami izolacyjnymi czy czyściwem w przemyśle, zamiast lądować na wysypisku.

A skoro o recyklingu mowa – czasem kobiety pytają mnie: „Czy to naprawdę ma sens, że się tak męczymy z tym segregowaniem i oddawaniem?”. Odpowiadam wtedy bardzo konkretnie: z 35 butelek PET powstaje wypełnienie ciepłego śpiwora, a z 30–40 – bluza z polaru. To pełnowartościowe, często wodoodporne rzeczy, które ktoś zabierze w góry czy na biwak. Czyli z Twojego worka plastikowych butelek może powstać czyjś komfort w zimną noc.

Elektronika refurbished – taniej, ekologiczniej, ale z głową

Moment, kiedy pierwszy raz oddawałam stary telefon, pamiętam do dziś – największy stres miałam nie o cenę, tylko o zdjęcia i dane, które na nim zostały. Od tamtej pory przyjęłam zasadę: zanim cokolwiek oddam lub sprzedam, czyszczę urządzenie do zera, najlepiej z pomocą kogoś, kto zna się na bezpieczeństwie danych.

Rynek elektroniki odnowionej (refurbished) odpowiada już za około 9% rynku rzeczy używanych. Coraz więcej osób naprawia sprzęt zamiast od razu sięgać po nowy – z takich usług korzysta ok. 60% Polaków. W mojej praktyce często okazuje się, że naprawa laptopa czy telefonu jest tańsza niż zakup nowego urządzenia, zwłaszcza że wiele serwisów daje na odnowiony sprzęt gwarancję.

Kiedy urządzenie jest nie do uratowania, kluczowe staje się jedno: profesjonalny recykling. W punktach zbiórki sprzętu elektronicznego odzyskuje się metale i inne cenne surowce, a niebezpieczne substancje nie trafiają do gleby czy wody. Eksperci od recyklingu mówią wprost: ponownie da się wykorzystać nawet 98% odpadów, jeśli urządzenie trafi w odpowiednie ręce. Dlatego zamiast kombinować ze skupami „za gotówkę od ręki”, szukam punktów, które naprawdę recyklingiem się zajmują.

Podobnie jest z samochodami na złomie – te, które trafią do profesjonalnej stacji demontażu, mogą być recyklingowane w ponad 90%. Z kolei aluminiowe puszki da się przetwarzać praktycznie w nieskończoność, a recykling sześciu puszek oszczędza energię porównywalną do spalenia jednego litra paliwa. To są liczby, które zmieniają perspektywę.

Meble – duże gabaryty, duży potencjał

Gdy wystawiałam pierwszy raz używaną komodę na lokalnej grupie na Facebooku, myślałam, że nikt nie będzie chciał starego mebla z kilkoma ryskami. Zgłosiła się młoda para, która właśnie urządzała swoje pierwsze wynajmowane mieszkanie. „Dla nas idealna” – powiedzieli, odbierając ją z auta.

Meble to około 5% rynku rzeczy używanych. Ich sprzedaż lub oddanie faktycznie wymaga trochę więcej zachodu – trzeba zrobić dobre zdjęcia, zorganizować transport, czasem dogadać się co do terminu wyniesienia. Ale w zamian mamy ogromną szansę, by solidne drewno czy metal nie wylądowały w śmieciach.

Opcji jest sporo: lokalne grupy na Facebooku, serwisy ogłoszeniowe, antykwariaty, komisy meblowe, a przy gorszym stanie – punkty recyklingu, które rozbiorą mebel na części: drewno, metal, szkło. W wielu gminach działają PSZOK-i (Punkty Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych), do których można oddać duże gabaryty za darmo. To często najlepsze wyjście przy mocno zużytych rzeczach.

Książki i papier – ratowanie drzew w praktyce

Mam słabość do książek, ale w pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że część z nich tylko zbiera kurz. Zamiast dusić je na półkach, zaczęłam je oddawać i sprzedawać.

Książki i media to „tylko” 2% rynku rzeczy używanych, ale ich wartość symboliczna jest ogromna. Oddaję je do bibliotek, domów kultury, zostawiam w punktach bookcrossingu, sprzedaję na Allegro Lokalnie. Tam trafiają do osób, które naprawdę ich potrzebują – studentek, nauczycieli, pasjonatek danej dziedziny.

Jeśli książki są w kiepskim stanie, kieruję je do odpowiedniego kontenera na papier. To nie jest tylko „ładny gest”. Każde 60 kg oddanej makulatury ratuje jedno drzewo przed ścięciem. Przy skali kraju robi się z tego realne spowolnienie wycinki lasów.

Szafa dziecka – emocje, wyrzuty sumienia i bardzo konkretne rozwiązania

Szafa dziecka bywa jak kronika jego dorastania. Każde body, każda sukienka „na roczek”, pierwszy dresik na przedszkole. Wiem, jak trudno czasem rozstać się z tymi rzeczami – słyszę to w rozmowach z mamami niemal codziennie.

Dzieci rosną szybko, dlatego ubrania dziecięce mają ogromny potencjał do ponownego obiegu. Gdy są w dobrym stanie i wciąż „na czasie”, najczęściej je sprzedaję na portalach albo wystawiam w lokalnych grupach. To naturalny sposób, by odzyskać część pieniędzy, które włożyłam w garderobę malucha.

Rzeczy z drobnymi wadami często przerabiam – doszywam łatki, skracam nogawki, robię z długich spodni szorty. Wiem, że nie tylko ja tak robię – statystyki znów pokazują, że około 60% Polaków korzysta z opcji napraw i przeróbek. Zamiast traktować plamę jak katastrofę, biorę ją jako zaproszenie do kreatywności.

Sporo rodzin korzysta też z wymiany – między koleżankami, sąsiadkami, w grupach internetowych. To szczególnie fajne przy kurtkach, kombinezonach, butach zimowych, z których dzieci wyrastają szybciej, niż zdążymy się nimi nacieszyć.

Ubrania w gorszym stanie często przekazuję organizacjom, które prowadzą zbiórki dla potrzebujących rodzin. Nie lądują wtedy na wysypisku, tylko trafiają tam, gdzie naprawdę są potrzebne.

Sprzęt sportowy, zabawki, rzeczy sezonowe – jak nie tonąć w „przydasiach”

Co roku, gdy zbliża się sezon zimowy, łapię się na tym samym: narty, buty, kijki, kaski… i połowa tego sprzętu już na nas nie pasuje. Właśnie wtedy sprzedaż sprzętu sportowego ma największy sens. Zainteresowanie rośnie wraz z sezonem, więc dobrze opisany i sfotografowany sprzęt potrafi znaleźć nowego właściciela w kilka dni.

Podobnie z zabawkami. Dzieci szybko wyrastają z kolejnych etapów – to, co rok temu było „najukochańszym misiem”, dziś leży na dnie kosza. Sprzedaję je na platformach albo oddaję do miejsc, które organizują wymiany zabawek. To świetny sposób, by zrobić miejsce na nowe etapy rozwoju, a jednocześnie nauczyć dziecko, że rzeczom można dawać drugie życie.

Rzeczy sezonowe – zimowe kurtki, czapki, rękawiczki – często trafiają na wymiany ciuchów z innymi mamami. Z moich obserwacji i danych wynika, że średnio każda osoba robi około 8,4 transakcji rocznie w tym obszarze. To pokazuje, jak bardzo te mikro-obiegi działają.

Oddawanie za darmo – pomoc, która ma konkretny adres

Najbardziej poruszające momenty w mojej pracy to te, gdy widzę, jak rzeczy, które miały trafić do kosza, zamieniają się w realną pomoc.

Zaczyna się często bardzo prosto: od instytucji charytatywnych. PCK, Caritas, lokalne fundacje – prowadzą zbiórki, ustawiają charakterystyczne pojemniki na ubrania i tekstylia. Rzeczy, które trafią do takich miejsc, są sortowane: część idzie bezpośrednio do potrzebujących, część na sprzedaż w sklepach charytatywnych, a część do recyklingu.

Bardzo bliskie są mi też noclegownie i schroniska dla osób w kryzysie bezdomności. Tam nie ma mowy o „modzie”, jest czysta funkcjonalność: ciepła kurtka, koc, buty. Podobnie w schroniskach dla zwierząt – stare koce, ręczniki, posłania robią ogromną różnicę w ich codziennym komforcie.

Coraz częściej widzę w miastach Giveboxy czy Po-Dzielnie – szafki lub punkty, w których można zostawić rzeczy, a ktoś inny po prostu je sobie zabiera. Taki fizyczny „freeganizm rzeczy”. To niesamowicie wzmacnia lokalne więzi.

Ciekawą formą są też akcje typu „Uwaga, śmieciarka jedzie” – mieszkańcy wystawiają przed dom rzeczy, których już nie potrzebują, a inni mogą je zabrać, zanim przyjedzie odbiór odpadów. To, co dla jednych jest kłopotliwym „gratami”, dla innych może być skarbem do renowacji.

Do tego dochodzą programy wysyłkowe, jak Ubrania do Oddania czy EkoZwrot z Paczkomatu. Pakujesz rzeczy, nadajesz je bezpłatnie, a one trafiają do ponownego obiegu lub recyklingu. To świetne rozwiązanie, jeśli mieszkasz dalej od dużego miasta albo masz napięty grafik.

Ostatnia warstwa to grupy na Facebooku i lokalne portale ogłoszeniowe „oddam za darmo”. Lubię je za to, że często widzę tam konkretne historie: „Dla samotnej mamy”, „Dla rodziny po pożarze”, „Dla uchodźczyń”. Wtedy dokładnie wiesz, komu pomagasz.

Zero waste na co dzień – porządki, przeprowadzka i… recykling, który działa

Największy „reset” w moim podejściu do rzeczy przychodzi zwykle przy przeprowadzce. Kartony, worki, walizki – i pytanie: „Czy naprawdę chcę to wszystko brać ze sobą do nowego życia?”.

Wtedy układam sobie prosty plan:

– Rzeczy, których używam – zostają.
– Rzeczy, które są w dobrym stanie, ale nie są mi już potrzebne – idą na sprzedaż, wymianę albo oddanie.
– Rzeczy, które da się naprawić – odkładam na konkretną listę i termin (naprawdę wpisuję to w kalendarz).
– Rzeczy zniszczone – rozkładam na czynniki: co da się oddać do recyklingu, co musi trafić do odpadów.

Przy okazji takich porządków bardzo pomaga mi myśl, że 60–70% Polek i Polaków kupuje używane produkty. To oznacza, że jest ogromne grono osób, które chętnie przyjmą to, co dla mnie jest już „za dużo”.

W tle tego wszystkiego jest też segregacja odpadów. Tu pojawia się ważny wątek szkła: zwykła szklana butelka rozkłada się nawet 4000 lat, a jednocześnie szkło można przetwarzać bezstratnie niemal w nieskończoność. Dlatego tak pilnuję, by szkło zawsze lądowało w odpowiednim pojemniku, a większe rzeczy (szyby, lustra) oddaję do PSZOK-u. To drobny nawyk, ale o ogromnym znaczeniu.

Segregacja to też pole, gdzie wciąż sporo tracimy. Wspomniane wcześniej 1,5 mln ton surowców lądujących co roku na wysypiskach to często wynik tylko jednego: braku informacji. Dlatego, jeśli mam wątpliwości, dzwonię do urzędu gminy albo sprawdzam lokalne wytyczne.

Ciekawostka, którą uwielbiam przytaczać:
– z przetworzonych gazet powstaje np. ekologiczny żwirek dla kotów – nie kurzy, szybko się rozkłada i sprawia, że makulatura dostaje drugie życie,
– z kubków po jogurtach robi się uchwyty szczoteczek do zębów (włosie jest oczywiście nowe, całość higieniczna),
– zużyte gonty dachowe i szkło z recyklingu dodane do asfaltu poprawiają jego jakość i odblaskowość dróg i chodników,
– istnieją nawet firmy (np. w Hiszpanii), które produkują biodegradowalne buty za ok. 10 euro – po zużyciu można je albo kompostować, gdzie wzbogacają glebę, albo odesłać z powrotem do recyklingu.

Takie konkrety przypominają mi, że to, co wrzucam do odpowiedniego pojemnika, naprawdę wraca do nas w nowej formie.

Przyszłość rynku rzeczy używanych – co to oznacza dla Ciebie

Kiedy rozmawiam z ekspertami od rynku retail, słyszę jedno: rynek rzeczy używanych w Polsce dopiero się rozpędza. Już dziś jego wartość liczona jest w kilkunastu miliardach złotych, a prognozy mówią o nawet ponad 25 mld w dalszej perspektywie.

Rosnący udział kanałów online (z obecnych ok. 72% do nawet 80%) dodatkowo wszystko przyspiesza. Sprzedawanie i kupowanie z drugiej ręki staje się tak samo naturalne jak zakupy w sieciówce – tylko z mniejszym obciążeniem dla planety i portfela.

Segment odzieży używanej rozwija się w tempie ponad 30% rocznie i już dziś stanowi około 15% całego rynku odzieżowego w Polsce. W praktyce: kupowanie nowej rzeczy przestaje być „domyślną opcją”, a staje się jedną z kilku możliwości.

Dla nas – kobiet, które na co dzień ogarniają dom, dzieci, budżet, swoje życie zawodowe – to bardzo dobra wiadomość. Im mocniej rozwija się ten rynek, tym łatwiej jest:

• sprzedać to, z czego już nie korzystamy,
• taniej i rozsądniej kupić to, czego potrzebujemy,
• podejmować decyzje, które są spójne z naszymi wartościami.

Trzy szybkie odpowiedzi na pytania, które słyszę najczęściej

Na koniec zostawię coś w formie krótkiej ściągawki – takiej, którą sama chętnie widziałabym na początku swojej przygody z rynkiem rzeczy używanych.

Jeśli pytasz: „Gdzie sprzedać odzież używaną?”, najczęściej polecam Vinted, Allegro Lokalnie, OLX, lokalne grupy na Facebooku i oczywiście stacjonarne second handy oraz komisy. Online zwykle sprzedasz szybciej, offline – zyskasz kontakt z człowiekiem i możliwość negocjacji na żywo.

Kiedy zastanawiasz się: „Jak wycenić używany przedmiot?”, zacznij od przejrzenia podobnych ofert w sieci, oceń uczciwie stan i wiek rzeczy, sprawdź, czy jest na nią sezon i popyt. W tle miej świadomość: dla 70% kupujących cena jest kluczowa, więc czasem lepiej zejść odrobinę z oczekiwań, niż trzymać „perełkę”, której nikt nie kupi.

A jeśli w głowie krąży myśl: „Czy w ogóle warto kupować używaną elektronikę?”, odpowiadam: tak – pod dwoma warunkami. Po pierwsze, sprzęt pochodzi od zaufanego sprzedawcy (najlepiej z gwarancją lub możliwością zwrotu). Po drugie, Ty zadbasz o swoje dane przy sprzedaży własnych urządzeń i oddasz te zużyte do profesjonalnego recyklingu, a nie „gdziekolwiek”.

Reszta to już kwestia Twojego stylu życia, priorytetów i… odrobiny odwagi, by dać rzeczom więcej niż jedno życie. I temu właśnie kibicuję najmocniej.